You can enable/disable right clicking from Theme Options and customize this message too.
logo

La Strada, Federico Fellini

Tytuł: La Strada; Reżyseria: Federico Fellini; Scenariusz: Tullio Pinelli, Federico Fellini; Gatunek: Dramat; Produkcja: Włochy 1954

„Wszystkie moje filmy obracają się wokół tej idei: ukazać świat bez miłości, zagubionych protagonistów, ludzi wykorzystujących się wzajemnie – a pośród tego wszystkiego istnienie stworzenia pragnącego kochać i dla tej miłości żyć“. Federico Fellini

„La Strada“ to liryczna opowieść, którą Federico Fellini napisał wraz z Pinellim. Film opowiada losy Gelsominy, prostej córki wiejskiego chłopa, którą rodzice sprzedali pozbawionym uczuć i okropnemu wędrownemu artyście cyrkowemu. Gelsomina zostaje pomocnicą „Wielkiego Zampano“, który poprzez zrywanie łańcuchów na własnej piersi przemierza ubogie wioski powojennej Italii. Gelsomina towarzysząc Zampano w jego wystąpach odkrywa w sobie talent do grania clowna. Przez cały ten czas tęskni jednak za emocjonalnym związkiem z Zampano, lecz ten nie jest w stanie okazać choćby odrobiny uczuć. Wobec tego bohaterka opuszcza go, choć to rozstanie nie trwa zbyt długo. Schwytana i pobita zostaje zmuszona do dalszego pobytu przy nim. Jako para artystów zaciągają się do wielkiego cyrku, gdzie gwałtowna natura Zampano staje się powodem śmierci jednego z kolegów cyrkowych. W konsekwencji Zampano skazany zostaje na karę więzienia. Cóż robi jego „towarzyszka“? Zameka się w sobie w panicznym lęku przed ciosami zabijaki. Po pięciu latach spędzonych w więzieniu Zampano próbuje odnaleźć swoją dawną asystentkę; w rezultacie otrzymuje smutną wiadomość o jej tragicznej śmierci. Dopiero ta konforntacja z całkowitą stratą uświadamia mu o drzemiących gdzieś w głębinach jego serca uczuciach.

Sam Felini opisywał ten film jako katalog swojego mistycznego świata, film bogaty w mocne i często ironiczne obrazy. Zampano zarabiający na chleb wystąpami artystyczynymi, pokazuje sztukę oswobadzania się z pęt ciężkich łańcuchów, ale z drugiej strony trzyma niczym niewolnicę prostą Gelsominę. Chrześcijański symbolizm przenika cały film: anielską Gelsominę stojącą w jednej ze scen przy plakacie obwieszczającym dogmat Niepokalanego poczęcia – odnajdujemy jako religijną figurę. Matto przedstawiony jako podobny Chrystusowi, który opowiada Gelsominie przypowieści (na koniec niewinnie ponosi śmierć).  Wielu krytyków na podstawie tego filmu spierało się nad znaczeniem Triady – trzech głównych bohaterów filmowej opowieści. Pauline Kael widziała w Matto „Ducha“, w Zampano – ciało, a w Gelsominie – duszę.

Frankfurt nad Menen, 31.05.2009

Leave a comment